ขอบเขตการใช้ข้อมูลพนักงาน

เรื่องที่แก้ได้ทันทีไม่ต้องใช้เงิน 5 เรื่อง · ต้องเปลี่ยนวิธีทำงาน 1 เรื่อง · ต้องให้กฎหมายตอบ 1 เรื่อง · รวม 7 เรื่อง ✓ · ห้าเรื่องแรกกระทบพนักงานรวม 2,458 คน เพราะทุกคนอยู่ในอย่างน้อยสามเรื่อง

ห้าเรื่องแรกแก้ได้ทันทีเพราะเป็นการเปลี่ยนสิ่งที่แสดงบนหน้าจอและสิ่งที่ระบบยอมให้ทำ ไม่ใช่การเปลี่ยนวิธีทำงานของคน — สองเรื่องแรกทำได้ภายในสัปดาห์เดียว · เรื่องที่หกคือทำให้พนักงานโรงงานใช้ระบบได้จริง เป็นเรื่องที่ต้องทำก่อนเรื่องอื่นในทางปฏิบัติ เพราะการเพิ่มสิทธิและช่องทางให้คนที่เข้าไม่ถึงระบบไม่มีความหมาย · 1,142 คนที่ใช้ไม่ได้คิดเป็น 46.5% ของพนักงานทั้งหมด และเป็นกลุ่มที่ถูกหักค่าอาหารและค่าปรับมาสายมากที่สุด ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเขามองไม่เห็นเพราะไม่เคยเปิดสลิป · เรื่องที่เจ็ดต้องให้ที่ปรึกษากฎหมายตอบ และเป็นเรื่องเดียวที่ยังไม่รู้ว่าต้องทำอะไร · แต่ไม่ว่าคำตอบทางกฎหมายจะเป็นอย่างไร การแจ้งพนักงานว่ามี AI ร่วมร่างคะแนนก็ควรทำอยู่แล้ว ซึ่งเป็นเรื่องแรกในรายการนี้ · การรอคำตอบทางกฎหมายก่อนทำเรื่องแรกจึงไม่จำเป็นและเป็นการเลื่อนสิ่งที่ควรทำออกไปโดยไม่มีเหตุผล

หลักการข้อที่ห้าเป็นข้อที่โมดูลอื่นไม่มี และเป็นข้อที่ใช้ตัดสินตัวชี้วัดหลายตัวในโมดูลนี้ — ตัวชี้วัดที่ดูเป็นกลางอาจทำให้คนไม่กล้าใช้สิทธิโดยไม่ตั้งใจ · ตัวอย่างที่ชัดคือการนับวันลาเป็นข้อเสียในการประเมินผลงาน ซึ่งทำให้พนักงานไม่กล้าลา และดันตัวเลขวันลาที่ไม่ได้ใช้ 8,161 วันให้สูงขึ้น · อีกตัวอย่างคือการวัดฝ่ายบุคคลด้วยจำนวนคำร้อง ซึ่งสร้างแรงจูงใจให้ทำเอกสารอ่านยากขึ้นเพื่อให้คนไม่ถาม · และการวัดด้วยจำนวนเรื่องร้องเรียน ซึ่งสร้างแรงจูงใจให้ทำช่องทางร้องเรียนใช้ยาก · ทั้งสามกรณีตัวชี้วัดถูกต้องตามนิยาม แต่ผลของมันตรงข้ามกับที่ต้องการ · หลักการข้อสองยังไม่ทำ และเป็นข้อเดียวในห้าข้อที่ยังไม่บังคับ ซึ่งเป็นเรื่องแรกในรายการที่ต้องแก้ · ข้อสามปิดไปแล้วหนึ่งกรณีคือคะแนนความเสี่ยงลาออก แต่ต้องตรวจว่ามีกรณีอื่นอีกหรือไม่ ซึ่งต้องไล่ดูข้อมูล 68 ประเภทว่าแต่ละประเภทเก็บเพื่ออะไรและถูกใช้เพื่ออะไรจริง

ข้อที่ต้องอธิบายมากที่สุดคือการตัดสินผลอุทธรณ์ ซึ่งห้าม AI ทำด้วยเหตุผลที่ต่างจากข้ออื่น — ไม่ใช่เพราะเป็นเรื่องที่ต้องใช้ดุลพินิจอย่างเดียว แต่เพราะ AI เป็นผู้ร่างคะแนนที่ถูกอุทธรณ์ · การให้ผู้ที่ถูกอุทธรณ์เป็นผู้พิจารณาอุทธรณ์เป็นเรื่องที่ผิดหลักตั้งแต่ต้น ไม่ว่าผู้นั้นจะเป็นคนหรือระบบ · และผู้พิจารณาอุทธรณ์ต้องเห็นว่าคะแนนส่วนไหนมาจาก AI และส่วนไหนที่หัวหน้าปรับ ซึ่งปัจจุบันยังไม่แสดง · การรับเรื่องร้องเรียนห้าม AI ทำเพราะผู้ร้องต้องรู้ว่ามีคนได้ยิน และต้องมีคนที่รับผิดชอบการคุ้มครองผู้ร้อง ซึ่งเป็นหน้าที่ที่มอบให้ระบบไม่ได้ · คำขอใช้สิทธิของเจ้าของข้อมูลต้องมีเจ้าหน้าที่คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลเป็นผู้รับผิดชอบตามที่ พ.ร.บ. คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล 2562 กำหนด ซึ่งต้องเป็นบุคคลที่ระบุตัวได้และติดต่อได้ · ระบบช่วยรวบรวมข้อมูลจากหกระบบเพื่อตอบคำขอได้ ซึ่งจะลดเวลาจาก 34 วันเหลือไม่กี่วัน แต่ผู้ตอบยังต้องเป็นคน

สิ่งที่โมดูลนี้เพิ่มไม่ใช่ตัวเลขใหม่ แต่คือการนับสิ่งที่ไม่เคยถูกนับ — ไม่เคยมีใครนับว่าการตัดสินใจกี่ประเภทมี AI ร่วม และไม่เคยมีใครนับว่าข้อมูลที่เก็บกับที่เจ้าของเห็นต่างกันเท่าไร · เรื่องที่สามคือการเชื่อมค่าล่วงเวลา 13.8% วันลาที่ไม่ได้ใช้ 8,161 วัน และความต้องการคนที่เกิน 124.8% ในโมดูล 19 เข้าด้วยกัน ทั้งสามเป็นอาการของสาเหตุเดียวกันคือกำลังคนไม่พอ แต่ถูกรายงานคนละที่และคนละหน่วยงาน · ก่อนมีโมดูลนี้ ค่าล่วงเวลาเป็นเรื่องของฝ่ายบัญชี วันลาเป็นเรื่องของฝ่ายบุคคล และกำลังคนโครงการเป็นเรื่องของสำนักโครงการ · เรื่องที่ยังไม่ปิดที่สำคัญที่สุดคือการแจ้งพนักงานว่าการตัดสินใจใดมี AI ร่วม ซึ่งทำได้ภายในสัปดาห์เดียวและไม่ต้องรออะไรเลย · และเรื่องที่ต้องทำก่อนเรื่องอื่นในทางปฏิบัติคือทำให้พนักงานโรงงานใช้ระบบได้จริง เพราะการเพิ่มสิทธิให้คนที่เข้าไม่ถึงระบบไม่มีความหมาย

สองโมดูลนี้มีโครงสร้างของปัญหาเหมือนกันคือมีคนกลุ่มหนึ่งที่ข้อมูลเกี่ยวกับตัวเขาถูกใช้โดยที่เขาไม่เห็นทั้งหมด — ต่างกันที่ผู้ถือหุ้นมี 42 รายและมีอำนาจต่อรอง ส่วนพนักงานมี 2,458 คนและมีอำนาจต่อรองน้อยกว่ามาก · ความไม่สมมาตรของอำนาจนี้เป็นเหตุผลที่กฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลกำหนดหน้าที่ไว้กับผู้ควบคุมข้อมูล ไม่ใช่ให้เจ้าของข้อมูลไปเรียกร้องเอง · ในโมดูล 26 ปัญหาถูกพบเพราะมีเอกสารสาธารณะให้เทียบกับตัวเลขในระบบ · ในโมดูลนี้ไม่มีเอกสารสาธารณะให้เทียบ ปัญหาจึงถูกพบด้วยการนับว่าระบบเก็บอะไรบ้างแล้วเทียบกับว่าเจ้าของเห็นอะไร ซึ่งเป็นวิธีที่ต้องตั้งใจทำ ไม่ได้เกิดขึ้นเอง · ทั้งสองโมดูลชี้ไปที่หลักการเดียวกันคือ ระบบที่แสดงข้อมูลให้คนนอกดู ต้องรู้ว่าตัวเองเก็บอะไรและแสดงอะไร ก่อนจะพูดถึงว่าตัวเลขถูกหรือผิด