การลาและเวลาทำงาน

2,458 คน × 8.4 วัน = 20,647 วัน · 3,542 + 7,684 + 1,260 = 12,486 วันที่ใช้จริง = 60.5% · 832 + 6,124 + 1,205 = 8,161 วันที่ไม่ได้ใช้ = 39.5% · มูลค่า 8,161 × ฿978 = ฿7.98M · 48 + 562 + 46 = 656 ใบที่ถูกปฏิเสธ ✓

ลูกจ้างมีสิทธิลาพักผ่อนประจำปีตามที่กฎหมายคุ้มครองแรงงานกำหนด และนายจ้างมีหน้าที่จัดให้ลูกจ้างได้ใช้สิทธินั้น — การที่ลูกจ้างไม่ได้ใช้สิทธิ 39.5% จึงเป็นเรื่องที่ต้องอธิบายได้ว่าเกิดจากอะไร · ถ้าพนักงานไม่ขอลาเอง เป็นเรื่องที่นายจ้างควรส่งเสริมให้ใช้สิทธิ แต่ถ้าขอแล้วไม่ได้ เป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง · ตัวเลขที่บอกได้คือใบลาที่ถูกปฏิเสธ 656 ใบ ซึ่งเทียบกับวันที่ไม่ได้ใช้ 8,161 วันแล้วยังอธิบายได้ไม่หมด ส่วนที่เหลือคือพนักงานที่ไม่ได้ยื่นใบลาเลย ซึ่งอาจเป็นเพราะรู้ว่ายื่นไปก็ไม่ได้ · พนักงานโรงงานใช้สิทธิเพียง 55.6% และเป็นกลุ่มที่ถูกปฏิเสธมากที่สุด 562 ใบ ซึ่งเป็นกลุ่มเดียวกับที่ทำล่วงเวลามากที่สุด · สองอาการนี้ชี้ไปที่สาเหตุเดียวกันคือกำลังคนในสายผลิตไม่พอ ทำให้คนที่อยู่ต้องทำล่วงเวลาและลาไม่ได้ · ระบบจึงเริ่มบันทึกว่าใบลาที่ถูกปฏิเสธถูกยื่นใหม่ในภายหลังหรือไม่ ซึ่งจะบอกได้ว่าพนักงานเลิกพยายามเมื่อไร

เครื่องบันทึกเวลาครอบคลุม 100% เพราะเป็นเงื่อนไขของการเข้าออกโรงงาน · ใบบันทึกเวลาครอบคลุม 58.4% ✓ ตรงกับตัวเลขที่ใช้ในหน้า 193 และ 194 ของโมดูล 19 · ส่วนต่าง 41.6% คือเวลาที่ระบบรู้ว่าพนักงานอยู่ แต่ไม่รู้ว่าทำอะไร

สองระบบนี้ต่างกันโดยธรรมชาติและควรต่างกัน เพราะวัดคนละอย่าง — เครื่องบันทึกเวลาวัดว่าอยู่ที่ทำงานกี่ชั่วโมง ใบบันทึกเวลาวัดว่าชั่วโมงเหล่านั้นใช้ทำงานอะไร · ปัญหาไม่ใช่ว่าตัวเลขไม่เท่ากัน แต่คือไม่มีใครเคยเอามาวางข้างกัน · เมื่อวางข้างกันจะเห็นว่ามีเวลา 41.6% ที่ระบบรู้ว่าพนักงานอยู่ที่ทำงานแต่ไม่รู้ว่าทำอะไร ซึ่งไม่ได้แปลว่าพนักงานไม่ทำงาน · ส่วนใหญ่เป็นงานที่ไม่ผูกกับโครงการใด เช่นการประชุม การอบรม การรอวัตถุดิบ และงานธุรการ ซึ่งเป็นงานจริงทั้งหมด · ผลที่ตามมาคือเวลาที่ปันเข้าโครงการต่ำกว่าความจริง ซึ่งหน้า 193 พบว่าทำให้ต้นทุนโครงการต่ำกว่าจริง ฿21.80M · และผลิตภาพที่คำนวณจากใบบันทึกเวลาได้ 94.0% ซึ่งหน้า 194 พบว่าค่าที่ถูกคือ 54.9% · การกระทบยอดสองระบบนี้ไม่ได้ทำเพื่อจับผิดพนักงาน แต่เพื่อให้รู้ว่าเวลาไปอยู่ที่ไหน ซึ่งเป็นข้อมูลที่ใช้ตัดสินว่าควรจ้างคนเพิ่มหรือควรลดงานที่ไม่จำเป็น

การทำงานล่วงเวลามีเพดานที่กฎหมายคุ้มครองแรงงานกำหนดไว้ และการทำเกินเพดานเป็นความผิดของนายจ้าง ไม่ใช่ของลูกจ้าง — พนักงาน 42 คนที่ทำเกินในบางสัปดาห์จึงเป็นเรื่องที่บริษัทต้องรับผิดชอบ · ปัญหาที่หนักกว่าคือระบบรายงานเรื่องนี้หลังจากเกิดแล้ว ไม่ได้กันไว้ก่อน ซึ่งต่างจากวิธีที่โมดูล 18 ใช้กับชั่วโมงขับรถ ที่ตัดรอบที่เกินออกจากแผนก่อนเสนอ · เหตุผลที่ทำแบบนั้นในโมดูล 18 แต่ไม่ทำที่นี่ ไม่ใช่เรื่องเทคนิค แต่เป็นเพราะไม่มีใครเคยตั้งเป็นข้อกำหนด · ระบบสามารถกันการอนุมัติล่วงเวลาที่จะทำให้เกินเพดานได้ทันที และควรทำเช่นนั้น · ความยินยอมในการทำล่วงเวลาที่ลงนามตอนเข้างานครั้งเดียวเป็นเรื่องที่ต้องทบทวนว่าครอบคลุมหรือไม่ เพราะกฎหมายมุ่งคุ้มครองการตัดสินใจของลูกจ้างในแต่ละครั้ง · เรื่องนี้ต้องส่งให้ฝ่ายกฎหมายทบทวนพร้อมกับเรื่องค่าปรับมาสายในหน้า 208 เพราะเป็นเรื่องเดียวกันคือขอบเขตของความยินยอมที่ให้ไว้ครั้งเดียว

4,286 + 2,842 + 1,286 + 186 + 42 = 8,642 ใบ ✓ · 3,824 + 2,806 + 1,142 + 186 + 28 = 7,986 ใบที่อนุมัติ = 92.4% · 462 + 36 + 144 + 0 + 14 = 656 ใบที่ปฏิเสธ = 7.6% ✓ · ใบลาที่ปฏิเสธเพราะกำลังคนไม่พอ 462 + 24 = 486 ใบ = 74.1% ของที่ปฏิเสธ

ลาป่วยถูกปฏิเสธเพียง 36 ใบและตอบภายใน 0.4 วัน ซึ่งถูกต้อง เพราะลาป่วยเป็นสิทธิที่ไม่ควรต้องรออนุมัติ — ส่วนที่ปฏิเสธเป็นเรื่องเอกสารประกอบ ไม่ใช่การไม่ให้ลา · ลาคลอดและลาเพื่อดูแลบุตรอนุมัติครบทุกใบ ซึ่งถูกต้องเพราะเป็นสิทธิตามกฎหมายที่ปฏิเสธไม่ได้ · ปัญหาอยู่ที่ลาพักผ่อนประจำปีซึ่งถูกปฏิเสธ 462 ใบและใช้เวลาตอบเฉลี่ย 2.4 วัน ซึ่งนานที่สุดในบรรดาการลาที่วางแผนล่วงหน้าได้ · เวลาตอบที่นานทำให้พนักงานวางแผนไม่ได้ และเป็นเหตุผลหนึ่งที่หลายคนเลิกยื่นใบลา ซึ่งอธิบายส่วนหนึ่งของวันลาที่ไม่ได้ใช้ 8,161 วัน · การปฏิเสธด้วยเหตุผลว่ากำลังคนไม่พอเป็นเหตุผลที่ถูกต้องในทางปฏิบัติ แต่เมื่อเกิดซ้ำถึง 486 ครั้งต่อปี มันไม่ใช่เหตุการณ์เฉพาะหน้าอีกต่อไป · ระบบจึงเริ่มนับจำนวนครั้งที่พนักงานแต่ละคนถูกปฏิเสธ และแจ้งฝ่ายบุคคลเมื่อคนใดถูกปฏิเสธเกิน 3 ครั้งในปีเดียว ซึ่งปีนี้มี 68 คน

ข้อมูลสุขภาพเป็นข้อมูลส่วนบุคคลที่มีความอ่อนไหวเป็นพิเศษตาม พ.ร.บ. คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล 2562 ซึ่งมีเงื่อนไขการเก็บและใช้ที่เข้มกว่าข้อมูลทั่วไป — เหตุผลของการลาป่วยจึงไม่ควรปรากฏต่อหัวหน้างาน ซึ่งจำเป็นต้องรู้เพียงว่าลูกน้องลาป่วยและกลับมาเมื่อไร · ใบรับรองแพทย์ที่แนบมาต้องเก็บในระบบที่ฝ่ายบุคคลเท่านั้นเข้าถึงได้ และมีบันทึกทุกครั้งที่มีการเปิดดู · การใช้จำนวนวันลาประเมินผลงานเป็นเรื่องที่ต้องห้ามไว้ชัด เพราะเป็นข้อมูลที่มีอยู่แล้วและนำไปใช้ง่าย การใช้สิทธิลาตามกฎหมายไม่ใช่ตัวชี้วัดผลงาน และการนับเป็นข้อเสียทำให้พนักงานไม่กล้าใช้สิทธิ · ซึ่งจะยิ่งทำให้วันลาที่ไม่ได้ใช้ 8,161 วันเพิ่มขึ้น · ข้อที่ยังไม่ทำคือการกันการอนุมัติล่วงเวลาที่จะเกินเพดาน ซึ่งเป็นเรื่องกฎหมายและควรทำก่อนข้ออื่น โมดูล 18 ทำแบบนี้กับชั่วโมงขับรถแล้ว และหลักการเดียวกันใช้ได้ที่นี่