บัญชี ค่าภาคหลวง และขอบเขตส่วนเสริม

฿486.40M ÷ 25 = ฿19.46M ต่อปี · ฿486.40M × 2.86 ÷ 42.60 = ฿32.66M ต่อปี · ส่วนต่าง ฿13.20M · สะสมที่บันทึกแล้ว 8 × 19.46 = ฿155.68M · สะสมที่ควรเป็น ฿486.40M × 18.42 ÷ 42.60 = ฿210.32M · ส่วนต่างสะสม ฿54.64M = ต่ำกว่าที่ควรเป็น 26.0%

เหตุผลที่วิธีเส้นตรงไม่ถูกกับแหล่งแร่คือแหล่งแร่ไม่เสื่อมตามเวลา แต่หมดไปตามตันที่ขุดออกมา — ถ้าปีหนึ่งหยุดขุดทั้งปี แหล่งแร่ก็ไม่ได้ลดลงเลย แต่วิธีเส้นตรงยังตัดจำหน่ายเต็มปี · ตรงกันข้าม ปีที่ขุดมากกว่าแผน 19.2% อย่างปีนี้ วิธีเส้นตรงก็ยังตัดเท่าเดิม ทั้งที่แหล่งแร่หมดไปเร็วกว่า · ผลสะสมคือมูลค่าตามบัญชีของแหล่งแร่วันนี้สูงกว่าที่ควรเป็น ฿54.64M ซึ่งจะต้องถูกตัดออกในภายหลังไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง · เรื่องนี้เชื่อมตรงกับอายุเหมือง 8.45 ปีในหน้า 218 เพราะถ้าตัดจำหน่ายด้วยวิธีเส้นตรง 25 ปีต่อไป จะเหลือมูลค่าค้างอยู่ในบัญชีในวันที่แร่หมดแล้ว · ส่วนเสริมนี้ไม่แก้ตัวเลขเอง เพราะค่าเสื่อมและค่าตัดจำหน่ายมีเจ้าของอยู่ที่หน้า 161 ในโมดูล 15 · สิ่งที่ส่งไปคือค่าที่ถูก วิธีคำนวณ และตัวเลขสะสมที่ต้องปรับ ซึ่งการปรับย้อนหลังเป็นการตัดสินใจทางบัญชีที่ต้องทำร่วมกับผู้สอบบัญชี

144.20 + 13.20 = ฿157.40M · 990.50 − 157.40 = ฿833.10M · 833.10 ÷ 131.21 = 6.35 เทียบเกณฑ์สัญญาเงินกู้ 3.00 · 685.01 − 13.20 = ฿671.81M = ลดลง 1.9%

ตัวเลขนี้กระทบกำไรแต่ไม่กระทบเงื่อนไขสัญญาเงินกู้เลย ซึ่งเป็นเรื่องที่ต้องบอกให้ชัดทั้งสองด้าน — ความสามารถชำระดอกเบี้ยลดจาก 6.45 เป็น 6.35 ยังห่างจากเกณฑ์ 3.00 มาก · การบอกเฉพาะว่ากำไรลดลงโดยไม่บอกว่าเงื่อนไขยังผ่าน จะทำให้เรื่องนี้ถูกเลื่อนออกไปเพราะกลัวผล · ในทางกลับกัน การบอกเฉพาะว่าเงื่อนไขยังผ่านโดยไม่บอกว่ากำไรลดลง 1.9% ก็ไม่ครบเช่นกัน · ผลที่ต้องระวังมากกว่าคือตัวเลขสะสม ฿54.64M ซึ่งถ้าปรับย้อนหลังจะกระทบกำไรสะสมและส่วนของผู้ถือหุ้น · เมื่อส่วนของผู้ถือหุ้นลดลง อัตราส่วนหนี้สินต่อทุนจะสูงขึ้นอีก ซ้อนกับผลของประมาณการค่าฟื้นฟูในหน้า 222 · สองเรื่องนี้ต้องคำนวณผลรวมพร้อมกันก่อนตัดสินใจ ไม่ใช่ทีละเรื่อง เพราะการแจ้งแก้ไขสองครั้งในตัวเลขเดียวกันเสียหายกว่าครั้งเดียวที่ครบ

2.61 × ฿12.00 = ฿31.32M · 2.86 × ฿12.00 = ฿34.32M · ส่วนต่าง 0.25 × ฿12.00 = ฿3.00M ต่อปี · อัตรา ฿12.00 ต่อตันเป็นค่าที่บันทึกไว้ในระบบ ซึ่งต้องให้ผู้รับผิดชอบยืนยันว่าตรงกับอัตราที่กฎหมายกำหนด

การเสียค่าภาคหลวงแร่เป็นหน้าที่ตาม พ.ร.บ. แร่ 2560 โดยอัตราและฐานการคำนวณเป็นไปตามที่กฎหมายและกฎกระทรวงที่เกี่ยวข้องกำหนด · ระบบพบว่าฐานที่ใช้คำนวณปัจจุบันคือตันที่ขายให้ลูกค้าภายนอก 2.61 ล้านตัน ไม่รวมตันที่โอนให้โรงงานของกลุ่มเอง 0.25 ล้านตัน · คำถามว่าการโอนภายในเป็นเหตุที่ต้องเสียค่าภาคหลวงหรือไม่ เป็นการตีความกฎหมายที่ระบบไม่ตัดสินเอง และส่งให้ที่ปรึกษากฎหมายตอบพร้อมตัวเลขที่เกี่ยวข้อง ฿3.00M ต่อปี · เหตุผลที่ต้องตอบเร็วคือถ้าคำตอบคือต้องเสีย จำนวนจะสะสมย้อนหลังไปตามอายุความ ไม่ใช่แค่ปีนี้ · ระหว่างที่ยังไม่มีคำตอบ ระบบแสดงตัวเลขทั้งสองฐานคู่กันและติดป้ายว่ารอการยืนยัน ไม่เลือกฐานใดฐานหนึ่งมาแสดงเดี่ยว ๆ · เรื่องนี้เป็นรูปแบบเดียวกับที่โมดูล 26 ทำกับคำถามเรื่องประเภทบริษัท และโมดูล 27 ทำกับคำถามเรื่องการตัดสินใจที่มี AI ร่วม

งานที่กฎหมายกำหนดให้เป็นของคนคิดเป็น 6,842 จาก 18,642 รายการต่อปี หรือ 36.7% ซึ่งเป็นสัดส่วนที่สูงที่สุดในทุกส่วนของระบบ — สูงกว่าโมดูล 18 โลจิสติกส์ที่ 15.8% มากกว่าสองเท่า · เพดานอัตโนมัติที่เป็นไปได้จึงอยู่ที่ 63.3% เทียบกับ 84.2% ของโมดูล 18 และ 88.9% ของโมดูล 19 · สี่รายการที่เป็น LEVEL E ทั้งหมดเกี่ยวกับความปลอดภัยของคนหรือการรายงานต่อหน่วยงาน ซึ่งเป็นสองเรื่องที่ผิดพลาดแล้วแก้ไม่ได้ · รายการสุดท้ายเป็นรายการเดียวในระบบทั้งหมดที่ห้ามทั้งคนทั่วไปและ AI เพราะการประเมินปริมาณสำรองแร่ต้องทำโดยผู้มีคุณสมบัติที่ลงนามรับผิดชอบตามหลักวิชา · ระบบจึงแสดงเฉพาะตัวเลขจากรายงานที่มีผู้ลงนาม พร้อมระบุวันที่ลงนามเสมอ และไม่คำนวณปริมาณสำรองเองไม่ว่าจะมีข้อมูลมากเพียงใด

ห้ารายการแรกเป็นตัวเลขที่คำนวณได้และมีหน้าเจ้าของชัดเจน จึงส่งค่าที่ถูกพร้อมวิธีคำนวณไปให้ · สองรายการสุดท้ายเป็นคำถามทางกฎหมายที่ระบบไม่ตัดสินเอง จึงส่งตัวเลขที่เกี่ยวข้องไปพร้อมคำถาม

ส่วนเสริมนี้ไม่แก้ตัวเลขใดที่โมดูลหลักเป็นเจ้าของ แม้จะรู้ว่าค่าที่ถูกคือเท่าไร — เหตุผลคือถ้าแก้เอง ระบบจะมีค่าเสื่อมสองชุด คาร์บอนสองชุด และน้ำสองชุดทันที · ปัญหาตัวเลขสองชุดคือปัญหาที่ทะเบียนตัวเลขกลางถูกสร้างขึ้นมาเพื่อป้องกันตั้งแต่ต้น · ราคาที่ต้องจ่ายสำหรับวินัยข้อนี้คือตัวเลขที่ผิดจะยังผิดอยู่จนกว่าหน้าเจ้าของจะแก้ ซึ่งอาจใช้เวลาเป็นเดือน · สิ่งที่ส่วนเสริมนี้ทำระหว่างรอคือแสดงทั้งค่าที่ใช้อยู่และค่าที่ถูกคู่กัน พร้อมป้ายบอกว่าตัวไหนมาจากไหน · ห้ารายการแรกส่งไปแล้วและรอคำตอบ ส่วนสองรายการสุดท้ายรอที่ปรึกษาภายนอกซึ่งควบคุมเวลาไม่ได้ · ระบบวัดว่าเรื่องที่ส่งกลับไปได้รับการแก้ไขกี่เรื่องเป็นตัวชี้วัดของส่วนเสริมนี้ ไม่ใช่วัดว่าพบกี่เรื่อง เพราะการพบแล้วไม่มีใครแก้ไม่ต่างจากไม่พบ

ส่วนเสริมเหมืองแร่เป็นส่วนแรกของระบบที่ไม่ใช่โมดูลหลัก และเป็นส่วนที่ทดสอบว่าหลักการของระบบใช้ได้จริงหรือไม่ — คำถามคือเมื่อเพิ่มส่วนใหม่เข้ามา ส่วนนั้นจะตั้งตัวเลขของตัวเองหรือจะยอมใช้ตัวเลขของคนอื่น · ส่วนเสริมนี้เลือกอย่างหลังทุกครั้ง แม้ในกรณีที่รู้ว่าตัวเลขของโมดูลหลักผิด · ผลคือส่วนเสริมนี้พบเรื่องหกเรื่อง โดยสามเรื่องเป็นปัญหาของโมดูลหลักที่ไม่มีใครเห็นมาก่อน เพราะไม่เคยมีหน้าไหนถามคำถามที่ต้องถามจากมุมของงานเหมือง · อีกสามเรื่องเป็นเรื่องของหน้าจอในส่วนเสริมนี้เอง และแก้ได้ทันทีโดยไม่ต้องรอใคร · รูปแบบของข้อผิดพลาดยังเหมือนเดิมทุกประการกับที่พบตลอด 31 โมดูล คือตัวหารไม่ครบ การรวมสิ่งที่วัดคนละอย่าง และการใช้วิธีคำนวณที่ไม่ตรงกับลักษณะของสิ่งที่วัด · และเช่นเดียวกับทุกโมดูล ไม่มีข้อผิดพลาดใดที่เกิดจากการคำนวณผิด ทุกตัวเลขถูกต้องในที่มาของมันเอง