ข้อมูลคู่ค้าและความยินยอม

9 ÷ 14 = 64.3% ของคู่ค้าที่ไม่ต่อสัญญาปีนี้มีคะแนนต่ำกว่าเกณฑ์ · การตัดสินใจไม่ต่อสัญญาเป็นของคณะกรรมการจัดซื้อทุกราย ไม่มีรายใดที่ระบบตัดออกเอง ซึ่งเป็นข้อบังคับที่หน้า 225 ระบุไว้

เรื่องนี้เป็นรูปแบบเดียวกับที่โมดูล 27 พบเรื่องคะแนนความเสี่ยงการลาออกทุกประการ — ข้อมูลถูกเก็บ ถูกคำนวณ และถูกใช้ตัดสินใจ โดยที่ผู้ถูกให้คะแนนไม่รู้ · ความต่างที่สำคัญคือพนักงานอยู่ในองค์กรและมีกฎหมายแรงงานคุ้มครอง ส่วนคู่ค้าเป็นคนนอกที่ความสัมพันธ์อยู่ใต้สัญญาทางการค้า · ในทางกฎหมาย บริษัทมีสิทธิเลือกคู่ค้าและมีสิทธิไม่ต่อสัญญาตามเงื่อนไขที่ตกลงไว้ ซึ่งไม่เปลี่ยนไปเพราะมีคะแนนหรือไม่มี · แต่ในทางปฏิบัติ คู่ค้าที่ไม่ได้ต่อสัญญาโดยไม่รู้เหตุผลไม่มีทางปรับปรุง และบริษัทก็เสียคู่ค้าที่อาจแก้ไขได้ · ที่สำคัญกว่านั้นคือคะแนนที่ใช้ตัดสินยังคำนวณจาก OTD ที่หน้า 224 พบว่าใช้ฐานวันไม่ตรง ซึ่งแปลว่าอาจมีคู่ค้าที่ถูกตัดออกด้วยคะแนนที่ไม่ควรต่ำขนาดนั้น · ลำดับที่ถูกคือแก้ฐานวันในหน้า 224 ก่อน คำนวณคะแนนใหม่ แล้วจึงเปิดให้คู่ค้าเห็น · การเปิดคะแนนที่ยังคำนวณผิดจะสร้างข้อโต้แย้งที่บริษัทตอบไม่ได้ ซึ่งแย่กว่าการไม่เปิดเลย

6 + 5 + 4 + 5 + 4 = 24 ประเภท · 4 + 3 + 1 + 0 + 0 = 8 ประเภท ที่เจ้าของเห็นได้ = 33.3% · หมวดที่เจ้าของไม่เห็นเลยมี 2 หมวด รวม 9 ประเภท

ผู้ติดต่อฝั่งคู่ค้า 318 คนเป็นบุคคลธรรมดา แม้คู่ค้าจะเป็นนิติบุคคล ข้อมูลของเขาจึงเป็นข้อมูลส่วนบุคคลตาม พ.ร.บ. คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล 2562 · ข้อมูลนิติบุคคลเอง เช่นเลขทะเบียนและที่อยู่สำนักงาน ไม่ใช่ข้อมูลส่วนบุคคล จึงอยู่คนละเกณฑ์กัน และระบบแยกสองส่วนนี้ออกจากกันแล้ว · สำเนาบัตรประชาชนกรรมการ 86 ฉบับเป็นข้อมูลส่วนบุคคลชัดเจน และถูกเก็บไว้หลังจากใช้ตรวจสอบตอนเปิดบัญชีคู่ค้าเสร็จแล้ว · การเก็บต่อโดยไม่มีวัตถุประสงค์ที่ยังใช้อยู่และไม่มีระยะเก็บกำหนดไว้ เป็นเรื่องที่ต้องทบทวน ซึ่งวิธีที่ใช้กันคือเก็บเฉพาะบันทึกว่าตรวจสอบแล้วเมื่อไรและโดยใคร แทนที่จะเก็บสำเนาเอกสารไว้ · การกำหนดระยะเก็บของทั้ง 24 ประเภทต้องทำร่วมกับที่ปรึกษากฎหมาย เพราะบางประเภทมีกฎหมายภาษีและกฎหมายบัญชีกำหนดระยะขั้นต่ำไว้แล้ว ซึ่งระบบไม่ตั้งค่าเองและส่งรายการทั้ง 24 ประเภทไปให้แล้ว

ลำดับสำคัญกว่าความเร็วในเรื่องนี้ — ข้อแรกต้องเสร็จก่อนข้อสอง เพราะการเปิดคะแนนที่คำนวณจากฐานผิดจะทำให้คู่ค้าโต้แย้งในเรื่องที่บริษัทรู้อยู่แล้วว่าผิด · ข้อสองกับข้อสามต้องทำพร้อมกัน เพราะการให้เห็นคะแนนโดยไม่มีทางโต้แย้งจะสร้างความไม่พอใจโดยไม่แก้อะไร · ข้อสามต้องเตรียมคนรองรับ เพราะเมื่อเปิดช่องทางโต้แย้ง จำนวนเรื่องจะมากในช่วงแรก ซึ่งเป็นสิ่งที่โมดูล 27 เตือนไว้แล้วเมื่อเปิดช่องทางใช้สิทธิให้พนักงาน · ข้อสี่และห้าเป็นเรื่องข้อมูลส่วนบุคคลที่ต้องรอที่ปรึกษากฎหมาย และควบคุมเวลาไม่ได้ จึงเริ่มส่งไปแล้ว · ข้อสุดท้ายทำแล้วแต่ทำครั้งเดียวตอนเปิดบัญชีคู่ค้า ซึ่งสำหรับคู่ค้าที่เปิดบัญชีมาหลายปีก็เท่ากับไม่เคยรู้ · ทั้งหกข้อไม่มีข้อใดที่ต้องใช้เงิน และสามข้อแรกทำได้ในระบบภายในไตรมาสเดียว